Zimno przedziera się przez barierę światła. Syczy cicho, stykając się z niestałym blaskiem dogasającego dnia. Po rozległej przestrzeni wiatru szybuje czas- ma rozwiązane buty i umorusaną twarz. Brudnymi rękoma głaszcze kolorowe ważki. Tymczasem świetlisty zegar znika za horyzontem, a złocista barwa jego tarczy rozlewa się po wyblakłej przestrzeni nocy.
O poranku ktoś znów poruszy przerdzewiałe wskazówki. Wówczas gwiezdny pył dowie się, ile wcieleń stąd był błękitem nieba.